Appendix A

De dagenteller

Een week gijzeling is nog net te overzien, dus de dagenteller (foto) was niet zozeer bedoeld om de dagen af te tellen, maar wel om geheel onafhankelijk van de cipiers bij te kunnen houden welke dag en datum het was. Ik had het ze volgens mij altijd kunnen vragen, maar ik vond dat op de één of andere manier zo hulpeloos overkomen.

Uiteindelijk is het er door mijn vrijlating natuurlijk maar eentje geworden (die van donderdag 24-9), maar met bijv. vier dingen in mijn broekzak zou ik bij het aanbreken van de ochtend erop zeker hebben geweten dat het maandag de 28e was.

De tijd

Misschien is het muggezifterij over bijzaken als een achterlopend klokje in mijn cel. Het zou nl. zomaar eens kunnen dat alle klokken in het cellencomplex in Houten zijn gaan achterlopen door bijv. een reset van het systeem, maar toch vind ik het interessant genoeg om dit onderwerp verder uit te diepen.

In deel 10 beschreef ik nl. dat het iets over half 12 was toen we met de arrestantenwagen Station Amersfoort passeerden. Dat houdt in dat we zo ongeveer om 11:30 uur wegreden vanuit het nabijgelegen politiebureau aan de Van Asch van Wijckstraat. Volgens bijv. Routenet.nl duurt deze rit naar het cellencomplex aan de Vleugelboot in Houten via Soesterberg ongeveer 24 minuten. Routenet kennende, weet ik dat je daar altijd een paar minuten bij moet optellen, want er staat nl. nooit eens een stoplicht op rood, en bij iedere kruising kun je altijd volgas doorrijden…

Dit houdt in dat we op z’n vroegst om 12:00 uur in Houten voor de poort stonden. Daarna moest ik nog enige minuten wachten in een soort sluis (ruimte tussen een celdeur en een stevige binnendeur) om vervolgens te worden meegenomen naar de arrestantenbalie. Daar werden mijn spullen gecontroleerd, werd er een korte checklist afgewerkt i.v.m. evt. medicijngebruik, en werd ik gefouilleerd. Tenslotte werd ik meegenomen naar mijn cel.

Daar aangekomen moest het toch op z’n minst 12:15 uur zijn geweest. Het klokje in het bedieningspaneel naast de celdeur gaf echter 12:10 uur aan. Pas na mijn vrijlating kwam ik erachter dat ik gelijk had. Volgens het formulier dat ik mee moest nemen (en ook niet hoefde te ondertekenen) was de boete nl. betaald om 22:26 uur, maar ik werd volgens het klokje in mijn cel om 22:22 uur vrijgelaten.

Dit zou kunnen betekenen dat er in iedere cel een iets afwijkende tijd wordt aangegeven zodat je nooit met medegevangenen een actie kunt plannen zoals bijv. het gezamenlijk luidkeels inzetten van een zeurderig liedje om exact 14:00 uur. Het is allemaal maar een theorie, maar ik heb gemerkt dat men in de gevangenis echt helemaal niets aan het toeval overlaat!

Hierna volgt nog appendix B.

(2 stemmen, gemiddeld: 3,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Dankwoord

Met ‘dank’ tussen aanhalingstekens aan:

Dhr. G.E. Mulder voor het schrappen van het rechtsbeginsel presumptio innocentiae (vermeende onschuld) waardoor iedereen ineens crimineel is geworden.

Alle falende agenten en agentes, rechters, Officieren van Justitie, medewerkers van het CJIB en van diverse rechtbanken, cipiers en ander gevangenispersoneel, en verder iedereen die ik in dit rijtje vergeten ben. Zonder al deze mensen zou dit verhaal nl. nooit tot stand zijn gekomen!

Met oprechte dank aan:

Mijn moeder voor haar goede zorgen en voor het betalen van mijn bekeuring.

Mijn goede vriend Gijs die de moeite heeft genomen om mij ’s avonds laat op te komen halen.

Mijn vader (postuum) voor het feit dat hij in september 2005 (ongeveer een jaar voor mijn aanhouding) nog heeft geadviseerd om het complete remsysteem van mijn brommer te laten vervangen. Helaas was de politie kennelijk niet zo blij met het feit dat ik zijn advies heb opgevolgd…

De Nationale Ombudsman. Men heeft aldaar alles in het werk gesteld om de korpschef van de politie op andere gedachten te brengen. Meer zat er helaas niet in, maar dat is een kwestie van bevoegdheden.

Alle leidinggevenden en medewerkers van de instanties waarvoor ik vrijwilligerswerk verricht. Niemand -maar dan ook niemand- wenst mij nu te zien als crimineel of als ex-bajesklant, en het hele gebeuren heeft dan ook geen enkele invloed gehad op mijn werkzaamheden. Het is hiermee wel aangetoond dat politie en justitie bij het aanwijzen van criminelen totaal andere maatstaven hanteren dan het volk!

Alle vaste en incidentele bezoekers op dit weblog. Dank voor jullie complimenten en -hoewel ik het natuurlijk al wist- voor het feit dat ook jullie mij nog steeds niet willen zien als crimineel.

Hierna volgt nog een uitgebreide appendix met de nodige zijdelingse informatie.

(2 stemmen, gemiddeld: 3,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel XVI – De ontknoping

Ik ben maar wat gaan rondlopen in de buurt van het cellencomplex, en hield iedere passerende auto in de gaten. Zou mijn moeder een taxi hebben geregeld? Zou ze haar buurman hebben gevraagd om mij op te halen? Ik had geen idee. Bellen kon ik ook al niet, want mijn gsm had ik die ochtend maar thuis laten liggen omdat ik daar toch niet veel aan zou hebben in de gevangenis.

Uiteindelijk stopte er rond 10 over 11 een auto. Ik zag eerst alleen maar een stel felle koplampen, maar toen ik iets dichterbij kwam zag ik dat het mijn goede vriend Gijs was! Wat een verrassing! Ik vond wel dat ik mijn excuses moest maken voor de overlast die ik had veroorzaakt op deze late avond. Bovendien was ik toch zelf verantwoordelijk voor mijn daden? Maar, ach, Gijs vond het allemaal maar een kleinigheid…

Hij vertelde mij dat mijn moeder hem had gebeld, en dan niet zozeer om nadere info (zie deel XIV), maar omdat ze mijn belletje vanuit de cel had opgevat als een noodkreet. Hij was daarop direct in actie gekomen, had het geld voor de boete voorgeschoten en betaald op het bureau in Amersfoort, en was vervolgens naar Houten gereden. Mijn moeder had Gijs dan weer beloofd dat zij de boete zou betalen, en dat hij het geld via mij terug zou krijgen. Ik ben ze alletwee eeuwig dankbaar!

Om 10 voor 12 plofte ik weer neer op mijn eigen bank, en kon het me niet voorstellen dat het -hoewel op het randje- nog steeds 24 september was! Mijn hele avontuur had dus sinds mijn arrestatie (die ochtend om 9 uur) nog geen 15 uur geduurd. Dat was dus ruim zes dagen minder dan de volle zeven dagen die de rechter mij had opgelegd. Maar toch… Ondanks dat zou ik nog steeds een grandioos verhaal kunnen produceren vol spanning, tragiek, absurde humor en de meest onverwachte tegenstrijdigheden…

En dat is dus het verhaal geworden dat je nu gelezen hebt!

EINDE

Hierna volgt eerst nog een uitgebreid dankwoord en daarna een eveneens uitgebreide appendix met de nodige zijdelingse informatie.

(2 stemmen, gemiddeld: 3,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel XV – Nee, Ernie!

Natuurlijk was ik blij dat ik deze Houtense hel mocht verlaten, maar ook dat heb ik niet laten merken. De hele dag had ik nl. mijn rug recht gehouden, en achtte het daarom niet wenselijk om nu ineens ‘jippie!’ o.i.d. te gaan roepen. Ik zei daarom ook gewoon heel droog: “Daar ben ik niet blij mee.”

Bovendien klopte er in mijn ogen iets niet. Ik ben dan ook -zo ongeveer als de apostel Paulus- op de brits blijven zitten, want de zaak was m.i. op dit moment niet afkoopbaar. M.a.w.: ondanks het feit dat de boete was betaald, zou ik alsnog de volle zeven dagen moeten uitzitten? Maxi reageerde enigszins verbouwereerd op mijn uitspraak, en op het feit dat ik gewoon bleef zitten. Hij zei dan ook: “U bent wel de eerste die niet blij is!”

Mini stond al met een geopende vuilniszak in zijn handen te beduiden dat ik het dekentje erin moest gooien terwijl Maxi me uiteindelijk kon overhalen om op te staan door me te vertellen dat ik straks zou worden opgehaald. Hij wist niet door wie, maar ik hoefde me verder geen zorgen te maken. Het zou echt allemaal goedkomen. En ineens was ik geen terrorist meer. Een vreemde gewaarwording! Ik dumpte het dekentje in de vuilniszak, kleedde me aan en liep met Mini en Maxi mee terug naar de plaats waar ik zo’n 10,5 uur geleden nog in mijn ballen werd geknepen: de arrestantenbalie.

Daar werd me ook duidelijk wat voor een klotebaan Mini en Maxi eigenlijk hadden. Bij een gebeurtenis als een vrijlating konden ze zich eindelijk weer eens helemaal laten gaan, want ja, laat ik eens ff eerlijk zijn: ook buiten de celdeuren is het er een weinig inspirerende omgeving. Een zitje, plantenbak of enige vorm van wandversiering kun je daar nl. wel vergeten. Slechts kale vloeren en kale wanden waren hun deel.

En zo begon het feest toen ik mijn spullen terugkreeg, en ik een paar formulieren moest tekenen. Het onderste formulier (waarop stond dat de boete was betaald) was nl. voor mezelf, maar dat zag ik zo gauw niet. Ik vroeg dan ook aan Maxi of ik dat ook moest tekenen. Hij antwoordde toen op een ietwat zeurderig toontje: “Nee!”

Al spoedig zei Maxi alleen nog maar ‘Nee!’ op alles wat er door Mini en mij werd gezegd. Ik probeerde deze cyclus te doorbreken met kreten als ‘Er zijn onvoldoende gegevens om uw vraag te beantwoorden!’, enzovoort, maar dat bleek allemaal niet te helpen.

Uiteindelijk lukte het mij door dat ene kleine zinnetje te uiten dat ons kennelijk allemaal bindt: “Nee, Ernie!” En wat er toen gebeurde, grenst aan het ongelooflijke! Ineens hoorde ik ‘ghegheghe’ naast me. Het was Mini die het lachje van Ernie nadeed!

Even later, zo rond 10 over half 11 ’s avonds, liep ik de gevangenis uit met een hoofd vol gedachten en indrukken, en met een lijf vol moeilijk te omschrijven gevoelens. Ik zou later ongetwijfeld nog wel een flinke klap na krijgen, maar op dat moment stond ik tóch nog lachend op de stoep te wachten! Maar ja, op wie eigenlijk?

Niemand wist dat dus. Ik draaide eerst maar eens een sjekkie, want het was inmiddels ongeveer een halve dag geleden dat ik een sigaret kreeg op de luchtplaats. Mini zei me nog bij de uitgang dat ik mocht terugkomen als ik niet zou worden opgehaald, maar dat zag ik toch niet echt zitten. In het uiterste geval zou ik nl. gewoon ergens achter een paar struiken gaan slapen. Net zoals ik dat vroeger tijdens het liften wel vaker gedaan had.

Wordt vervolgd

(Nog geen stemmen)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel XIV – Mini en Maxi

Enige minuten later, zo rond 10 over 9, werd ik opgehaald en weer naar mijn cel gebracht. Ik drukte op het knopje en gaf het nummer van mijn moeder door. Je staat dan overigens niet met een hoorn in de hand, want je zou jezelf nl. kunnen wurgen met het snoer? Je moet dan ook gewoon in de buurt van het bedieningspaneel gaan staan.

Misschien stond ik er te dicht op, of juist niet? Dat zal ik nooit weten, maar mijn moeder verstond in ieder geval niet veel van wat ik haar te melden had. Ze had gelukkig wel begrepen dat ik gevangen zat in Houten, en dat ze evt. een goede vriend van mij kon bellen (die ik hier maar ff Gijs noem) omdat hij in grote lijnen bekend was met mijn verhaal.

Ik heb het gesprek maar beëindigd, en besloot het de volgende ochtend opnieuw te gaan proberen. Ik pakte voor de aardigheid de leesmap maar weer eens op, want aan slapen dacht ik nog niet. Ik had deze dag natuurlijk wel een hoop meegemaakt, maar was absoluut niet moe. Ik had immers geen ene moer gedaan? Bovendien had ik al gemerkt dat je het licht in de cel niet uit kunt doen, maar dat je het slechts op halve kracht kon zetten. Slapen zou hiermee vrijwel onmogelijk worden!

Daar kwam nog eens een schepje bovenop toen er rond kwart voor 10 een agent mijn cel binnenkwam met de mededeling dat er ’s nachts elk uur zou worden gecontroleerd of ik nog leefde. Het was duidelijk dat men er alles aan zou doen om mijn dag- en nachtritme te verstoren! Dat liet ik echter niet merken, en wist er zelfs een positieve draai aan te geven. Ik riep dan ook spontaan: “Dat wordt ten zeerste gewaardeerd! Ik word hier dus niet alleen maar gezien als arrestant nummer zoveel, maar ook als mens?” Die agent wist duidelijk niet wat hij hoorde, en voordat hij afdroop, zei hij nog: “Ehhh… Ja, natuurlijk!”

Maar ja, wat was nu de meeste wijsheid? Proberen te slapen of de hele nacht gaan ijsberen door de cel? Uiteindelijk koos ik toch maar voor de eerste optie. Ik legde dus de leesmap aan de kant, kleedde me uit, legde een dekentje van -hoe toepasselijk- celstof op de brits en deed het licht op halve kracht.

Nou lag ik nog geen kwartier onder mijn dekentje toen de deur om 8 voor half 11 ineens openging. Dat zijn trouwens van die tijden die op een digitaal quartz-klokje sowieso al iets magisch hebben: 22:22. Alsof de tijd dan ff stilstaat! (Ik had overigens de hele dag al het idee dat de klok in mijn cel iets achterliep, en veronderstelde dat daar mogelijk een filosofie achter kon zitten, maar daarover in het nawoord o.i.d. meer.)

Er stonden twee agenten, een kleine en een grote, voor de celdeur. Gemakshalve noem ik ze dan ook maar Mini en Maxi. Enigszins geërgerd riep ik: “Ja, ik leef nog. Gooi die deur maar weer dicht!” Ze bleven echter, zonder wat te zeggen, staan. Ik stond daarom ook maar op, en zei om de stilte te doorbreken: “Ja! Hij leeft! Il est vivant!”

Mini leek de Franse woorden in stilte te herhalen terwijl Maxi ineens vanuit het niets begon te spreken. Hij zei: “U kunt uw spullen pakken.” Ik plofte weer neer op de brits omdat ik toch eerst wel ff wilde weten wat er aan de hand was. Overplaatsing? Maar nee, dat was het niet. Het mocht allemaal ff duren, maar uiteindelijk kwam Maxi met de oplossing voor dit raadsel, en zei me: “Er is voor u betaald.”

Wordt vervolgd

(Nog geen stemmen)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel XIII – De multifunctionele dagenteller

Omdat er geen klok aanwezig was in het dagverblijf was ik mijn gevoel voor tijd inmiddels kwijtgeraakt, maar toen de deur openging, wist ik het ineens weer: het was voedertijd, oftewel 6 uur! Omar en ik kregen een kant-en-klare maaltijd die er op zich niet eens echt slecht uitzag. Het bestond uit een bal gehakt, sperziebonen en krieltjes. Een bord kregen we niet, dus was het vreten uit de plastic bak.

Heel vreemd was het dat we uitgerekend een plastic vork kregen, terwijl ik nou juist zou denken dat een plastic lepel veel veiliger zou zijn. Met een vork zou je jezelf en/of een ander immers zeer makkelijk kunnen verwonden? Denk hierbij aan het feit dat je als gevangene de verantwoording voor je welzijn stilzwijgend hebt overgedagen aan de gevangenisdirectie!? (Ook een afgebroken plastic lepel zou natuurlijk een prima wapen kunnen zijn, maar dat laat ik hierbij maar ff buiten beschouwing.)

De maaltijd was overigens vrijwel smakeloos. De bal gehakt heb ik nog net naar binnen kunnen werken, maar van de rest heb ik bijna niets opgegeten. De appel die erbij werd geserveerd, was op zich prima, maar met mijn kunstgebit (dat door de contrôle was geglipt) kon ik die niet zomaar opeten. Ik heb dat ding dan ook maar bewerkt met mijn vork zodat ik er kleine stukjes van op kon peuzelen.

Tijdens die handeling brak er een tand van de vork af. Ik besloot die stilletjes in mijn broekzak te stoppen omdat ik besefte dat ik hiermee een multifunctioneel object in mijn bezit had! Ten eerste had ik een tandenstoker, en ten tweede een heuse dagenteller. Nog niet wetende wat er de rest van de avond nog zou gaan gebeuren, besloot ik nl. op dat moment om elke dag (van de zeven) één ding te bewaren, al was het desnoods maar een stukje van de kaft van de leesmap. Ik verwachtte nl. echt niet al te veel variatie in het gevangenisleven, en was er daarom vrijwel zeker van dat ik de tel na een dag of drie wel kwijt zou zijn.

Het zal zo rond half 8 zijn geweest dat Omar besloot om de cipier op te roepen omdat hij vanuit zijn cel een belletje wilde plegen. Dat moest ik eigenlijk ook maar eens doen, maar wist niet goed hoe ik het mijn moeder moest uitleggen. Een goede vriend bellen was ook een optie, maar ik wist me vreemd genoeg alleen de laatste paar cijfers van zijn telefoonnummer nog maar te herinneren. Ik wilde echter niet het risico lopen dat ik mijn kans op (mogelijk) slechts één belletje per dag zou verspelen door een verkeerd nummer op te geven, dus moest het toch maar mijn moeder worden. Haar nummer kon ik tenminste nog steeds dromen!?

Niet veel later werd er een bakkie koffie gebracht. (Stille hint: 8 uur! Tezamen met de invallende duisternis zou dat wel eens vrij exact kunnen kloppen.) Ik zat nu in mijn eentje in het dagverblijf met een bakkie koffie naar het voetbal te kijken. Omar had hier nl. vlak voor zijn vertrek uit het dagverblijf nog om gevraagd via een oproep naar de cipierskamer. Mijn zegen had-ie overigens, want het kon mij echt niet veel schelen waar ik naar zat te kijken.

Ondertussen dacht ik alleen maar aan mijn 79-jarige moeder, want mijn belletje vanuit de gevangenis zou weleens de schrik van haar leven kunnen zijn! Uiteindelijk besloot ik na veel wikken en wegen om tóch de knoop maar door te hakken. Ik riep dus de cipierskamer op via het bedieningspaneel naast de deur met de mededeling dat ik graag terug wilde naar mijn cel omdat ik een belletje wilde plegen.

Wordt vervolgd

(2 stemmen, gemiddeld: 5,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel XII – Recreatieplassen

Rond half 5 was het tijd om te luchten. Ik werd samen met een Somaliër (die ik hier gemakshalve maar Omar noem) opgehaald door een agente van een gelukkig iets spraakzamer type, en naar de luchtplaats gebracht. We rookten allebei, dus we kregen allebei een sigaret. Ja, je leest het goed: we krégen een sigaret! Je kunt het je nauwelijks nog voorstellen in deze politiek correcte tijden…

Terwijl ik wat heen en weer begon te slenteren, streek Omar neer op de betonnen bank, en ging voorovergebogen naar de grond zitten staren terwijl hij af en toe wat met zijn sigaret speelde. Het was duidelijk dat hij net zo diep in de put zat als ik, maar ja, ik wilde dat niet laten merken. Ik ging naast hem zitten, klopte hem op de rug, en zei: “Kom op, laat je niet kennen!”

Dat hielp niet veel, maar hij begon wel -in zeer behoorlijk Nederlands- zijn verhaal te vertellen. Hij was nl. onlangs bij het AZC in Leusden opgepakt omdat hij illegaal was. Tsja, op dat moment dacht ik ff niet aan de islamisering, maar zat ik gewoon te praten met mijn ‘illegale’ medemens!

De resterende tijd heb ik nog ff benut door de luchtplaats te gebruiken als open podium: met gespreide armen ben ik midden op de luchtplaats te gaan staan, en heb in alle richtingen leuzen als ‘Dit land is terminaal ziek!’ e.d. geroepen. Ongetwijfeld is dit alles door camera’s geregistreerd. Het blijft natuurlijk de vraag of je daar nou wat aan hebt, maar dat boeide me toen allerminst: ik deed dat gewoon omdat het kon!

Na een minuut of 20 werd het toch wel wat frisjes buiten, dus liepen we maar naar de deur van de luchtplaats. Nadat we weer werden binnengelaten, kregen we zowaar een keuze voorgelegd: terug naar de cel of naar het dagverblijf. Omar koos voor het laatste, dus deed ik dat ook maar. Nou zou je misschien denken dat zo’n dagverblijf een soort recreatieruimte is waar je bijv. spelletjes kunt doen, maar dat lijkt maar zo!

Nee, het was een saaie boel met al die stevig verankerde kale tafels en banken! Goed, je kon er tv kijken, maar daar was dan ook meteen zo ongeveer alles mee gezegd: in een kast, die in de muur was ingebouwd, stond achter glas inderdaad een tv. Verder lag er welgeteld één tijdschrift!

Terwijl we naar RTV-Utrecht zaten te kijken, konden Omar en ik nog wat praten. Al snel werden we echter moe van ons eigen geklets, dus stelde ik maar voor om wat te gaan zingen. De tv stond zacht genoeg, dus het moest maar kunnen!

Omar kende wel wat maatschappijkritische rap, maar ik ben niet zo’n rappert, dus ik zette in op zomaar wat liedjes in diverse talen. Zo begon ik met ‘Sur le pont d’Avignon’, en kwam via ‘Die Fahne hoch’ (ja, echt, uit pure ballorigheid) uiteindelijk uit bij ‘Donde Voy’ van Tish Hinojosa. Nou vind ik van mezelf dat ik absoluut niet kan zingen, maar in die holle ruimte, met echo’s uit alle hoeken en gaten, klonk het niet eens echt slecht! Een klein pluspuntje voor dat trieste hok.

Een tweede pluspuntje ontdekte ik toen ik een plas ging doen. Kleinste kamertjes bestaan niet in de gevangenis, want je zou daar nl. eens op het idee kunnen komen om jezelf door de plee te spoelen? Het toilet in het dagverblijf was dan ook slechts verscholen achter een muurtje van iets meer dan een meter hoog. Dat tast je privacy wel iets aan, maar het bijkomende voordeel was dat je daar (als man) tv kon kijken tijdens het plassen. Voor deze vorm van multitasking bestond volgens mij nog geen werkwoord, dus heb ik dit ter plekke maar ‘recreatieplassen’ genoemd.

Wordt vervolgd

(1 stemmen, gemiddeld: 5,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel XI – Folsom Prison Blues

Na ongeveer een half uur kwamen we aan bij het cellencomplex in Houten. Het uitzicht vanuit een arrestantenwagen is niet echt riant te noemen, maar ik was in ieder geval blij dat ik in de buurt van de ingang nog net het straatnaambord kon lezen zodat ik wist dat het complex was gelegen aan de Vleugelboot*. Goed voor het geval dat ik zou besluiten om mijn moeder of een goede vriend in te lichten.

Vanaf dit punt werd de situatie wel een behoorlijk stuk grimmiger! Bij aankomst werd ik nl. in een sluis tussen twee deuren gepropt. Daar heb ik enige minuten doorgebracht totdat ik werd opgehaald door twee potige meiden. Ik gaf ze allebei een hand, maar ik merkte dat dit eigenlijk helemaal niet op prijs werd gesteld. Ze brachten me vervolgens naar de arrestantenbalie alwaar de sfeer bepaald niet zo gemoedelijk was als op het bureau in Amersfoort. Hier werd ik nl. gewoon behandeld als de zoveelste terrorist!

Mijn broek mocht ik aanhouden, maar de knoop moest wel los en ik moest tegen de muur gaan staan met armen en benen wijd. Terwijl de potige meiden stonden toe te kijken, werd ik op de ouderwetse manier door een agent (een man dus) gefouilleerd. Ik werd weliswaar niet in mijn fliep geknepen, maar wel in mijn ballen. Dit was uiteraard een vernedering die ik niet graag voor een tweede keer wil meemaken!

Na deze vernedering brachten de potige meiden me naar mijn cel. Ze hulden zich allebei nog steeds in een oorverdovend stilzwijgen totdat één van hen de celdeur opende en mij kort uitlegde hoe het bedieningspaneel voor licht, radio, verwarming en bellen naar de cipierskamer werkte. Dat was het: de volgende drie uur heb ik van niets en niemand meer iets vernomen…

Goed, ik was wel blij met het quartz-klokje in het bedieningspaneel, dat aangaf dat het 10 over 12 was toen de celdeur werd gesloten, maar ik vermoedde ook dat er achter het schermpje met het klokje en diverse ledjes voor de status van de beschikbare functies (o.a. radiozenders zoeken, verwarming aan/uit) een lens zat. Nauwkeurige inspectie leverde niets op, maar toch wist ik vrijwel zeker dat Big Brother hier aan het meekijken was!

Terwijl ik ‘Folsom Prison Blues’ van Johnny Cash bleef neuriën, besloot ik ook om maar eens ff op de brits te stappen en uit het ‘raam’ te gaan kijken. Dit bestond uit een aantal stevige blokken melkglas, maar aan de randen waren ze enigszins transparant zodat ik met één oog toegeknepen kon zien dat ik ‘uitkeek’ op een rondweg of doorgaande route. Aan de hand van de snelheid van de langsrijdende schimmen kon ik in ieder geval opmaken dat dit niet de nabijgelegen A27 kon zijn.

Daarna ben ik maar eens uitgebreid gaan liggen om de aanwezige leesmap door te gaan bladeren. Nadat ik deze ongeveer 84 keer had bekeken, werd er rond 3 uur ’s middags via het luikje in de celdeur een bekertje sap afgeleverd. Dat was meteen een mooie gelegenheid om de leesmap om te wisselen, want ik had voornamelijk damesbladen liggen lezen. Het was een redelijk goede ruil, maar of je nou echt gelukkiger wordt door bijv. de Margriet en de Libelle in te ruilen voor de Privé en de Story valt nog maar te bezien!

*) Er zijn kennelijk nog geen nieuwe luchtfoto’s gemaakt van dit gebied.

Wordt vervolgd

(Nog geen stemmen)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel X – Daar wordt aan de deur geklopt!

De sfeer aan de arrestantenbalie in Amersfoort was, hoe absurd het ook moge klinken, zeer gemoedelijk. Eén van de twee agenten achter de balie controleerde mijn gegevens en zag dat ik, net als hij, van 1961 was. Lachend gaf hij me een hand, en we werden het uiteraard snel eens over het feit dat 1961 een zeer goed bouwjaar was!

Natuurlijk moest ik wel al mijn bezittingen afgeven. Dat vond ik wat minder, maar dat liet ik niet merken. Nadat ze in een plastic zak waren gestopt, werd er een reçuutje van de sluiting van de zak afgescheurd. Ik omschreef dat plastic strookje met de term ‘contrôlestrook voor de boswachter’ toen ik het in ontvangst nam. Hilariteit alom!

Nadat er nog ff snel een metaaldetector langs mijn lichaam werd gehaald, werd ik door de andere aanwezige agent naar de cel gebracht. Ook deze agent voelde ongetwijfeld wel aan dat ik een arrestant was van een andere orde. Ik zat nl. nog geen drie minuten in de cel toen hij al op de deur klopte. Pas na mijn ‘ja’ deed hij open, en in de deuropening stelde hij vervolgens die éne universele vraag die de mensheid al millennia bezighoudt: “Bakkie koffie?”

Dat was natuurlijk altijd lekker, en ook nog eens een prettig tijdverdrijf met nog bijna 168 uur (een week) te gaan. Even later kwam hij mij een bakkie brengen. Hij had daarvoor natuurlijk het luikje in de deur kunnen gebruiken, maar dat vond hij niet nodig. Voor dat bakkie heb ik overigens alle tijd genomen, want haasten hoeft niet als je in de gevangenis zit.

Spoedig nadat ik mijn koffie genuttigd had, herhaalde het ritueel zich: klop-klop! Dit keer kwam hij alweer met een zeer goed voorstel: “Kom op, sjekkie draaien!” Hij had mijn pakje shag al uit de plastic zak gevist en overhandigde het mij. Even later stonden we samen op de luchtplaats te roken, en raakten we als vanzelf aan de praat.

Ik vertelde hem dat ik hier was beland door fouten van politie en justitie, en dat ik na mijn vrijlating het hele verhaal van A tot Z zou gaan publiceren. Ik plaatste er tevens de opmerking bij dat ik geenszins van plan was om mensen zwart te gaan maken. Logisch dat hij hier niet veel op kon zeggen, maar hij begreep me wel!

Na de rookpauze kreeg ik nog een stapel tijdschriften mee om de tijd te doden. Stilletjes had ik gehoopt dat ik hier de hele rit zou kunnen uitzitten, want met dit zeer milde gevangenisregime was het volgens mij wel een week uit te houden. Helaas wist de agent mij tijdens de rookpauze al te vertellen dat hij had gehoord dat ik misschien naar Houten zou gaan.

Het moest grofweg tussen 11 uur en half 12 zijn geweest toen mij werd verteld dat ik daar inderdaad heen zou worden gebracht met de gereedstaande arrestantenwagen. (Ik had immers geen horloge meer om, en had ook nergens in het cellencomplex een klok zien hangen?) Mijn schatting van tijd bleek overigens aardig te kloppen, want kort na het wegrijden passeerden we Station Amersfoort. Daar zag ik dat het iets over half 12 was.

Direct daarna moest ik van mezelf snel naar de rechtbank aan de andere kant van de weg kijken om in gedachten ‘Tante Mien’ uit deel VII te begroeten. Eveneens in gedachten bracht ik haar de volgende boodschap over: “Wat kost dat nou, zo’n ritje met een arrestantenwagen?”

Wordt vervolgd

(1 stemmen, gemiddeld: 5,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Deel IX – Naar de ereplaats!

Ik was net zo ongeveer klaar met douchen toen ik de deurbel hoorde. Het tijdstip vond ik wat vroeg voor de Grote Clubactie of Kinderpostzegels. Ook had ik niets besteld dat vandaag (24 september 2009) bezorgd zou kunnen worden. Aanvankelijk negeerde ik de deurbel dan ook maar, en begon me af te drogen. Toen er enige seconden later nogmaals gebeld werd, dacht ik dat het misschien één van mijn buren was die bijv. problemen had met de cv-ketel. Ik sloeg dus snel een handdoek om me heen en liep naar de voordeur.

Daar zag ik twee koppen door het ruitje, waarvan eentje er mij zeer bekend voorkwam! Dat was de agent die hier ook al op Stille Zaterdag (zie deel VI) voor de deur stond! Dit keer had hij overigens geen klein meisje meegenomen, maar een jongen die toch nog steeds met gemak mijn zoon had kunnen zijn. Ik opende de deur ongeveer een decimeter en riep dat ik mij eerst maar ff moest aankleden.

Enige minuten later was ik aangekleed, en had ook mijn jas al aan. De voordeur kon ik nu geheel opendoen, en begroette de heren. Zonder verdere vragen te stellen omtrent hun komst, vroeg ik slechts: “Wat kan ik meenemen?” Na kort overleg onderling volgden de historische woorden: “Een paar extra onderbroeken.”

Nadat ik een paar onderbroeken in mijn jaszak had gestopt, sloot ik de deur achter me, en ben -met opgeheven hoofd- tussen de agenten in naar de politieauto gelopen. Er zijn geen handboeien gebruikt, en ook werd ik niet onder schot gehouden. (Ik heb althans niets in mijn rug gevoeld.) Het had daarom eigenlijk niets weg van een arrestatie, en heb het dan ook allerminst als bedreigend ervaren.

Tijdens de rit naar het bureau hier in Amersfoort had ik het meeste contact met de agent die ik al ‘kende’. Met hem heb ik dan ook vrijwel voortdurend zitten praten over hoe ons rechtssysteem vandaag de dag in elkaar zit, en hoe het eigenlijk zou moeten werken. Hij vond dat ik zeer goed op de hoogte was, en vroeg zelfs nog of ik er misschien voor geleerd had. Dat vond ik leuk om te horen, maar ik vond het wel nodig om hem uit te leggen dat ik m.i. slechts over enige basiskennis beschikte die mij in de grijze oudheid van de jaren ’70 is bijgebracht op de mavo.

Ook ben ik nog steeds erg blij dat ik tijdens de rit o.a. het volgende statement heb kunnen uiten:

Ooit las ik eens een boek van een predikant die behoorde tot de Duitstalige minderheid in Roemenië. Deze man zei bij zijn arrestatie ongeveer het volgende: “In een land waar de leugens en het onrecht zegevieren, is de gevangenis een ereplaats.” Destijds heb ik de Heere op mijn blote knieën gedankt dat wij hier in vrijheid konden leven! Maar ja, nu leven we inmiddels ook in een land als Roemenië ten tijde van het IJzeren Gordijn. Ik laat me nu dan ook meenemen naar de ereplaats…

(Lees alle statements in de log van 26 september jl.)

Ondertussen moest ik natuurlijk nog wel ff aan ‘Tante Mien’ van de rechtbank denken (zie deel VII). Hopelijk heeft ze geen weet gehad van de gebeurtenissen van deze ochtend, want dat mens zou spontaan ontploft zijn! Alleen mijn arrestatie kostte nl. al meer dan een postzegel, en er zouden nog vele kosten volgen!

Bij aankomst op het bureau in Amersfoort dacht ik overigens te worden voorgesteld aan de kampbeul, maar ook dat bleek gelukkig reuze mee te vallen…

Wordt vervolgd

(1 stemmen, gemiddeld: 5,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Inmiddels oud nieuws: Osama Obama heeft gisteren de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen. Belachelijk natuurlijk, want ondanks zijn mooie woorden is er toch maar bar weinig veranderd in Afghanistan en in de rest van de wereld!

Aan wie zou jij eigenlijk (al dan niet postuum) de Nobelprijs willen geven als je de keuze had?

(Nog geen stemmen)

 Loading ... Bedankt voor je stem!

Mijn eigen zaak, die ik hier op dit ogenblik op dit luxe weblog wereldkundig aan het maken ben, valt natuurlijk volkomen in het niet bij zaken als bijv. de Puttense moordzaak. Toch proef ik wel degelijk één grote overeenkomst: het maakt justitie nl. geen ene reet meer uit wie er voor een zaak in de cel belandt, áls er maar iemand in de cel belandt! Er moet kennelijk zo snel mogelijk rust worden gecreëerd in de samenleving, en hoe dat gebeurt is bijzaak!

RTL-Nieuws heeft een lijstje met de belangrijkste blunders van Justitie gepubliceerd. Behalve de Puttense moordzaak worden ook Ina Post, de Schiedammer parkmoord en Lucia de Berk genoemd.

Graag had ik ook Ernst Louwes (Deventer moordzaak) in dit lijstje zien staan, want ook in zijn zaak is er door politie en justitie dermate veel gerotzooid dat daardoor eerder het tegendeel is aangetoond: ook Louwes is hoogstwaarschijnlijk onschuldig!

Binnenkort hoop ik deel IX van mijn eigen verhaal klaar te hebben. Ik heb er speciaal een nieuwe categorie voor aangemaakt: ‘Absurdisme’. Eigenlijk is dit een perfecte categorie voor vrijwel alles wat ik hier publiceer, maar zal deze vooral toekennen aan logs over onze openlijk falende justitie. Ook deze log dus!

(1 stemmen, gemiddeld: 5,0)

 Loading ... Bedankt voor je stem!